اجلاس گروه G8 با بیانیه ای در خصوص ایران به پایان رسید . در این بیانیه ، به ایران تا ماه سپتامبر فرصت داده شد تا به خواست جامعه جهانی تن داده و بر سر میز مذاکره و البته با رعایت خواست آنان ، بنشیند .
بسیاری بر این فکرند که این اجلاس با سهل انگاری وقایع اخیر ، سعی در رسیدن به اهداف خود با کمترین هزینه را دارد . اما از زاویه دیگری هم میتوان به این موضوع نگاه کرد . سران هشت کشور صنعتی با حضور بسیاری از سران کشورهای دیگر که مهمان آن اجلاس و ناظر بودند ، این فرصت را نه به دولت ایران که به ملت ایران داده است . آنها با توجه به اعتراض مدنی پیش آمده ، به دنبال دادن فرصتی به جنبش هستند تا در این دو ماهه و با ارزیابی میزان مشارکت مردم ، نسبت به تصمیمات آتی ، اقدام کنند . اگر کفه ترازوی سیاسی ایران به سمت ملت سنگینی کند ، بدون شک ، G20 به سمت این جنبش متمایل خواهد شد و اگر سکوت و خفقان منجر به تثبیت دولت کودتا گردد ، به سمت دولت .
دو ماه فرصت طلایی برای اثبات حضور و نفی شرائط موجود به ایران و ایرانی داده شده و شاید این فرصت در فضای امروز جهان ، فرصتی کم نظیر باشد .
در مثال پدری را میبینم که به دخترش برای تصمیم گیری جهت ازدواج با پسر مورد نظر پدر دو ماه فرصت میدهد . حال آنکه دختر ، دل در گرو پسر دیگری دارد که مدتهاست با او مثلا در خفا نرد عشق میبازد . شاید منظور پدر از این اولتیماتوم ، تلویحا دادن دو ماه فرصت به دوست پسر آن دختر است تا تصمیمش را بگیرد . اگر در این دو ماهه جلو آمد که مبارک است و اگر نیامد ، یعنی این پسره اصلا اهل ازدواج و این حرفها نیست . دختر که نمیتواند بترشد . حال باید دید که پیام به دوست پسر میرسد ؟ آیا او متوجه منظور پیام میشود ؟
دو ماه طلایی پیش رویمان است . قرار نیست در این دو ماهه زمین و آسمان به هم دوخته شود . کافی است عزم ملت بر نفی دولت کودتا ثابت بماند و نمایش آن نیز ادامه یابد . قطع به یقین میدانم که جامعه جهانی در اجلاس بعدی به سمت این جوان ، ملایمت و توجهی افزون خواهد داشت .
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر