دیروز مراسم پر فیض تنفیذ بود و فردا مراسم ملکوتی تحلیف . اینهمه در خانه حاکم باشی اتفاق می افتد . و در خانه ای دیگر ، خانه من وتو ، کف خیابان ، اتفاقاتی دیگر در حال وقوع است . دیروز عصر ، تهران در التهاب مقاومت و مخالفت مردم میگداخت . شنیدم در چند شهر دیگر هم اوضاع به سامان خانه حاکم نبوده است . فردا هم چنین است . نماینده گان ملت ، در خانه ملت ، ردای فاشیسم را بر قامت کوتوله ای خواهند انداخت که زیبنده ملت فهیم ایران نیست . فردا هم بهارستان شاهد تجمعی دیگر از معترضین خواهد بود و کف خیابان تاریخی خونین نگاشته خواهد شد .
و اما پس فردا . روز بعد از فردا ، داستان دیگری را خواهیم شنید . شک نکنید .
مقاومت رادیکال خواهد شد . حرکات خشن میشود . از هر دو طرف بازی ، خشونت خواهیم دید . بسیار سهمگین و بسیار خونین . و این راهی بود که موج سبز آزادیخواهی نمیخواست و به او تحمیل شد .
رئیس دولت کودتا به صراحت گفت : " بگذارید مراسم تحلیف انجام شود ، یقه شان را میگیریم و سرشان را به سقف میچسبانیم . " و این بیان لطیف را در جمع اساتید بسیجی در مشهد گفت . پنج شنبه ای که گذشت .
به ایشان و به همه این خشونت طلبان کوته بین یاد آور میشوم که پرچم ملی ایران ، یادگار جاودان ما ، سه رنگ دارد . سبز را برگزیدیم به نشان اصلاح و نو شدن . بهاری از پس زمستان . سفید را به نمایش گذاردیم در راهپیمائی های سکوتمان و متانت را به شما و به جهان نشان دادیم .
رنگ سوم بیرق ما ، سرخ است .
بدانید و بترسید از روزی که موج سبز آزادیخواهی ما ، سفیدی صلحش را کناری بگذارد و سرخی مبارزه را بر گزیند .
در مراسم تحلیفتان ، در دلهای کوچک و سیاهتان ، بگویید و باز بگویید :
وای اگر از پس امروز بود فردائی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر